Ik wil je namelijk vertellen dat ik zwanger ben! Nou denk je misschien: leuk voor jou, maar wat moet ik met deze informatie? Let me explain…

Als klein meisje riep ik al dat ik later moeder wilde worden. Gek genoeg kan ik me herinneren dat ik als kind van een jaar of 12 een keer iets op televisie zag over onvruchtbaarheid. Dit was de eerste keer dat ik me realiseerde dat er ook zoiets bestaat als ‘geen kinderen kunnen krijgen’. Gelijk ging deze gedachte door mijn hoofd: ik hoop niet dat ik dat ook heb! De angst dat het bij mij niet zou lukken, is – achteraf gezien – daar geboren.

Mijn kinderwens bleef bestaan naarmate ik ouder werd. Toen ik eenmaal een jaar of 26 was en een serieuze relatie had, begon ik steeds meer behoefte te krijgen om mijn kinderwens te realiseren. Maar helaas was ik samen met een partner die geen kinderen wilde. Of nee, hij wist het niet zeker. En dus gingen er jaren voorbij waarin ik bleef hopen dat hij op een dag wakker zou worden en wel zeker wist dat hij kinderen wilde. Maar die dag kwam niet. Ondertussen leek iedereen om mij heen baby’s uit te schieten alsof het niets was. Uiteindelijk kwam mijn toenmalige vriend op een avond thuis en vertelde me dat hij het zeker wist: hij wilde écht geen kids. Voor ons de reden om onze relatie direct te verbreken. Mijn kinderwens was te sterk en ik moest het een kans geven.

Vervolgens was ik een aantal jaar single…

Zwangerschap was in de loop der jaren een steeds pijnlijker onderwerp voor me geworden. Iedereen wist ook dat dat de reden was waarom mijn relatie verbroken was. Ik besloot dat ik beter maar aan het idee kon gaan wennen dat moeder zijn er gewoon niet in zou zitten voor mij. Die boot zou ik missen, als ik ’m al niet gemist had. Ik had niet eens een vriend!

Totdat een goede vriendin zei eens tegen me: “Nathalie, jij hebt dit een onderdeel van je identiteit gemaakt, maar dat slaat nergens op! Stap daar vanaf! Er is nog van alles mogelijk. Ga uit die slachtofferrol.” Het was misschien wel het meest rake wat iemand ooit tegen me gezegd had. Maar ik wist ook niet hoe ik dat in godsnaam zou moeten veranderen.

Toen na een aantal jaren single geweest te zijn Chris op mijn pad kwam, veranderde er iets. Ik voelde dat het goed zat. Het onderwerp kinderen kwam snel op tafel. Hij gaf aan dat vader worden een van zijn grootste wensen is. En gezien onze leeftijd dachten we al na een jaar: laten we ervoor gaan. Zou het dan toch…? Hoopvol begonnen, waren we na bijna twee jaar proberen nog niet zwanger. Elke maand weer die teleurstelling. Op een gegeven moment had ik er geen gevoel meer bij. Ik voelde geen teleurstelling meer, want ik verwachtte niet anders. Om ons heen bleef het ondertussen zwangerschapsaankondigingen regenen.

Ik kon het bijna niet meer opbrengen om enthousiast te reageren als ik weer de zoveelste aankondiging voorbij zag komen.

Ik kon het niet meer los van mezelf zien. Zelfs films zapte ik weg als iemand zo makkelijk zwanger werd. Toch was ik niet zozeer verbitterd, ik dacht gewoon: dit wordt ’m niet voor mij, maar ik hoef er niets steeds mee geconfronteerd te worden.

Na lang wikken en wegen besloten we toch nog een medisch traject in te gaan. Ik zal je de ins en outs besparen. Ik deed het voornamelijk om voor mezelf te bewijzen dat ik dan tenminste alles geprobeerd had. Maar vanbinnen had ik die droom allang opgegeven. En op sommige dagen kon ik daar goed mee leven, op andere momenten voelde ik me daar verdrietig om. Steeds meer ook schoot ik de hele andere kant op: kinderen, bah! Ik moest er niet aan denken! Ik richtte me heel erg op de voordelen van een kinderloos leven en ik vroeg me af of ik het überhaupt nog wilde. Ik voelde dat ik meer en meer kon accepteren dat het was zoals het was.

Om een al best wel lang verhaal kort te maken: eind juni dit jaar kwam ik erachter dat ik zwanger was! Wat een verassing! Het woord onwerkelijk dekt de lading niet eens.

Ineens klopte mijn verhaal niet meer.

En het was meer dan de schok van een positieve zwangerschapstest. Mijn identiteit machte niet meer. Dit was toch niet wie ik was? Ik was diegene die ongewild kinderloos zou zijn. Dit zal vast misgaan, dacht ik snel. Maar echt, er was een hartslag te horen bij de eerste echo. Inmiddels ben ik in het derde trimester van mijn zwangerschap beland. Deze hele periode beleef ik fysiek, maar nog veel meer mentaal als een achtbaan van emoties. Soms voel ik me schuldig naar vrouwen die ongewild kinderloos zijn. Alsof ik ze verraden heb. Ik hoorde toch bij hen? Ook ervaarde ik – vooral in het begin – een schuldgevoel naar de mensen met wie ik werk, de dames die ik coach van wie ik weet dat zij ook graag moeder willen worden en dat het hen verdrietig maakt wanneer iemand weer eens zwanger is. Net zoals ik dat altijd heb ervaren.

Deze week zag ik toevallig de documentaire Heb jij kinderen? van Inés ten Berge, die zelf 49 jaar is en ongewenst kinderloos. Hoe accepteer je dat je geen kinderen kunt krijgen in een wereld waarin alles medisch-technisch mogelijk lijkt? Om antwoord te krijgen op die vraag gaat Inés in gesprek met anderen over hun lot, hun keuzes, hun dilemma’s en het verdriet dat ongewenste kinderloosheid heet. Het is een prachtige docu, die ik je zeker kan aanraden. En het gekke is: nog steeds merkte ik dat ik me zo identificeerde met dat gevoel van bij dat clubje horen. Het verklaart ook waarom ik nog steeds dat stemmetje in mijn hoofd heb dat het gewoon niet kan geloven dat ik echt zwanger ben. Dat alles goed zal gaan. In deze zwangerschap ervaar ik daarom ook veel angsten. Ik deal ermee. So much voor een roze wolk.

Inmiddels denk ik steeds meer: maar wacht eens even… misschien kan ik het eens anders bekijken!

Mijn ervaring gaat over het verhaal dat je jezelf vertelt, dat soms helemaal niet klopt, ook al voelt het als een absolute waarheid voor jou en heb je hier allerlei bewijzen voor. Dat het leven je soms echt positief kan verrassen, als je er ergens maar wel open voor staat en actie blijft ondernemen. Dat het ook bij jou goed kan gaan én mag gaan, dat ook jouw verlangens of dromen kunnen uitkomen, zelfs als je je het nu niet kunt voorstellen. En dat het interessant is om eens bewust stil te staan bij het verhaal dat jij jezelf en anderen vertelt, bij de dingen die jij je als jouw identiteit hebt aangemeten. En of je die niet wilt veranderen.

En dit gaat toevallig over zwanger worden. Maar het kan over alles gaan.

Zo weet ik ook dat veel vrouwen die ik coach het single zijn als onderdeel van hun identiteit hebben bestempeld. Bewust of onbewust. En dat het dan ook zo moeilijk te geloven is wanneer je iemand tegenkomt die je echte liefde laat ervaren. Soms zie je het niet eens, want als je ergens niet in gelooft, ben je soms blind voor wat er voor je staat. De angst dat iets lukt, is vaak groter dan de angst dat iets niet lukt. Misschien wel omdat je verhaal dan niet meer klopt. Dat je je verhaal moet aanpassen, is eng. Het is het onbekende. Dat het niet lukt, dat ken je tenminste. Jouw verhaal samen bekijken en veranderen, dat is wat ik doe in mijn coaching. En nu moet ik toch zelf aan de bak. 🙂

Hoe enorm blij en dankbaar ik ook ben, het afstand doen van het verhaal dat ik mezelf al die jaren verteld heb, is een proces. Mijn nieuwe verhaal is van een aanstaande moeder van een dochter, inclusief liefste man, hond en soccermom-auto :). En het is oké, ook al is het doodeng. En dat gun ik iedereen. Jou vooral, lieve lezer. Wat die droom dan ook is voor jou.

Ik snap dat het niet simpelweg gaat over positief denken en dan dat alles goed komt.

Nee, het is veel complexer. Soms gaat het over niet opgeven, soms over acceptatie. Hoe dan ook: je verhaal eens opschrijven en er op een afstandje naar kijken kan al zo bevrijdend werken. Dat voel ik nu ik dit aan het typen ben ook. Dus met deze tip sluit ik af.

 


Ps: wist je dat het webinar DATEN VANUIT JE VROUWELIJKE ENERGIE nog maar tot 31 december 2019 te zien is? De tijd vliegt! Klik & bekijk ‘m dus snel nog!